Jubileum

Deze zomer vier ik een heel bijzonder jubileum. Ik ga namelijk voor de tiende keer op rij naar Lowlands. Tijd om terug te blikken...

Ik moet bekennen dat ik na al die tijd de verschillende edities niet meer zo goed uit elkaar kan houden. Wanneer ik Iggy Pop en de Stooges zag, weet ik niet precies (wel dat ik Iggy's hand toen heb aangeraakt). Dat het concert van de Arctic Monkeys tegenviel, maar The Roots me heel erg verrasten, is me ook bijgebleven. Maar was dat nou in 2006? Of 2007? Was dat überhaupt wel in hetzelfde jaar?

Wat ik zeker nooit zal vergeten, is mijn allereerste Lowlands. En dan niet zo zeer om de muzikale hoogtepunten. De enige die ik toen kon overhalen om met me mee te gaan was een meisje uit mijn klas (M.). Ik kende haar eigenlijk niet zo goed, maar was al lang blij dat ze mee wilde. Stomverbaasd waren we, toen er op vrijdagochtend zowat geen plek meer was op de camping. Onze tent hebben we toen maar onder een boom opgezet. Kwam goed uit: het hele weekend was het bloedheet, maar wij stonden lekker in de schaduw.

Ons geluk keerde zich echter tegen ons tijdens het concert van The Prodigy. Het duurde zó lang voor ze opkwamen... Later bleek dat bij de Alpha tent de bliksem was ingeslagen. Toen ging het pas écht los. Donder, bliksem, regen... Na het concert zijn we teruggesneld naar ons tentje. Daar aangekomen bleek dat M. zo bang was van het weer dat ze alleen nog maar naar huis wilde. Maar... Het festival was nog niet afgelopen? En Manu Chao zou nog optreden? Het kon haar allemaal niets schelen, en terwijl ze begon in te pakken bedacht ik me dat de combinatie tent + boom + onweer misschien toch niet zo ideaal was...

Ontzettend treurig verliet ik in de stromende regen mijn 'dorp voor één weekend'. Ik troostte me met de gedachte dat ik volgend jaar weer terug zou komen. Thuis aangekomen hoorde ik dat het concert van Manu Chao het hoogtepunt van het festival was geweest. Ik heb toen een pact met mezelf gesloten, om voortaan elk jaar naar Lowlands te gaan en nooit meer op zondagavond huiswaarts te keren! Ik wil alle regen en modder trotseren voor de sfeer, de muziek, de vreemde ontmoetingen met nog vreemdere mensen...

Over iets minder dan en maand is het weer zo ver... Ik ben benieuwd wat deze editie me brengt! (En wat ik ervan zal onthouden).

- Miri

Seen Live

Mijn allerallerallereerste concert was Air. Maar daar was ik niet naar toe gegaan. Chronisch verlegen en niemand om mee te nemen waarschijnlijk. Ik had kaartjes gewonnen via de website van TMF, waarschijnlijk was de prijsvraag of ze nu Brits, Amerikaans of Frans waren, iets wat de gemiddelde TMF kijker kennelijk niet wist maar ik wel. Ik had de kaartjes gegeven aan mijn oudere zus, en destijds haar vriendje, die Air kenden via mij. Ze waren gegaan (Goh! Electro!) en hadden een leuk tijd. En ik, ik had spijt.
De volgende keer moet ik gewoon gaan, vond ik.

Het duurde nog een aantal concerten, waaronder Manu Chao, voordat ik mijn verlegenheid overwon en durfde te gaan. Het was Eels, waar ik inmiddels mee geobsedeerd was, in Paradiso, en ik had iemand om mee te nemen. De ander vond het minder leuk dan ik en ging mee om mij een plezier te doen. Het maakte mij niets uit, ik vond het zo tof, Mark Oliver Everett die in het publiek stond met een wat was het... een mondharmonica?
Vervolgens wilde ik wel naar Lowlands met mijn zussen. Daarna ging ik wel eens naar Paradiso, de Melkweg, Tivoli, P60. Toen verhuisde ik naar Rotterdam en zag ik ieder weekend de kleinere en grotere indie bandjes in Rotown.

En nu heb ik een vriend die muzikant is. Hij treedt graag op, van Middelharnis tot Berlijn. Hem live zien is best een ervaring, maar ik ben inmiddels alles van hem gewend.
'Jan heeft zijn broek uitgetrokken.'
'Oh, dat is nog niks. Dan is 'ie nog aan het opwarmen.'
Ik ging graag mee, ook toen ik nog zwanger was. Zie je het al voor je, 8 maanden zwanger tussen de zestienjarigen op een schoolfeest? Ik was de posterchild voor anticonceptie. Nu Koos geboren is treedt hij niet meer op. Hij is nu bezig met nieuwe nummers maken om straks op te kunnen treden met een nieuwe set. Het aantal acts dat we het afgelopen half jaar live hebben gezien is op een hand te tellen. Maar de eerste keer dat ik mijn vriend live zag optreden (Metropolis!) weet ik me ook nog goed te heugen.

Op mijn lijstje van artiesten die ik nog wil zien staat: Kasabian, Beck, en niet te vergeten The Strokes/Julian Casablancas. De volgorde wisselt natuurlijk wel eens. Het lijstje is stiekem veel langer, maar deze weet ik snel uit mijn hoofd op te noemen. Beck en The Strokes hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Toch? Die snap je wel? Kasabian is een bandje waar ik me vaak voor moet verontschuldigen. Er zijn vrij weinig mensen die hun muziek waarderen, tenzij er een populaire single in 'de charts' staat. Ten tijde van L.S.F. en Shoot The Runner was dit zo. Ik vind niet ALLE nummers van Kasabian goed, maar die ik goed vind vind ik gelijk geniaal. Voor mij is Kasabian een soort Black Rebel Motorcycle Club (ook live gezien), maar dan minder pretentieus.

'John was a scientist/ he was hooked on LSD', de eerste regels van Cutt Off, daar heb ik zelfs heftig over gedroomd. Fire, van het West Ryder Pauper Lunatic Asylum, is even dr. Jekyll en Mr. Hyde als ik me soms voel. En in de bijbehorende clip, zo mooi, schieten ze niet met geweren maar met gitaartjes. Zelfs de bandname is perfect. Kasabian. Hoe kom je erop...

P.S. Kasabian staat in een uitverkochte Tivoli in augustus. Ik troost me met de gedachte dat ik ze nog wel een keer te zien krijg. Hopelijk nog voordat kleine Koos naar zijn eerste concert gaat.

-Steph.

verdrietige jongetjes muziek

Ik wilde een stukje schrijven over Bryan Ferry. Vervolgens ratelde ik door over Morrissey. En toen The Cure. Joy Division kwam langs. Kasabian. Travis. Eels. Interpol. Ik herkende een patroon: ik ben fan van verdrietige jongetjes muziek. Terwijl ik dit schrijf luister ik naar 'Phrazes for the Young' van Julian Casablancas. Een verdrietig jongetje pur sang.

Verdrietige meisjes muziek bestaat voor mij niet. The Knife? El Perro Del Mar? Verder kom ik niet echt. Zijn mannen depressiever dan vrouwen? Kunnen vrouwen beter relativeren? Kunnen mannen die sfeer beter oproepen? Misschien gaat het juist om de doelgroep: vrouwen zijn (vaak) emotioneler ingesteld en kunnen dus sombere teksten goed waarderen.

Het is waar dat ik me na het luisteren van deze muziek somberder voel en hierin wat kan doordraven. Teksten als 'to die by your side would be a heavenly way to die' en 'laying on the bathroom floor, and i could try, but waking up is harder when you wanna die' moet ik eigenlijk niet horen als ik in het dagelijks leven te maken heb met afwijzing, pijn, dikke ellende... maar dat weerhoudt me er niet van het op te blijven zetten.

(Overigens, u snapt inmiddels ook wel dat ik met de term verdrietige jongetjes muziek het genre 'indie' ofwel 'independent music' bedoel. Het probleem van tegenwoordig is dat indie een vies woord is geworden. Not even going there.)

Er is een prachtige Nick Hornby quote: "People worry about kids playing with guns, and teenagers watching violent videos; we are scared that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands - literally thousands - of songs about broken hearts and rejection and pain and misery and loss. "

Stof 'Louder Than Bombs' af en pink een traantje mee.

- Steph

David Bowie I love you since I was six

Ik heb het geluk gehad te mogen opgroeien in een huis waar altijd muziek gedraaid werd. Altijd. Waren het niet de liedjes van Annie MG Schmidt, dan wel die van de Beatles, de Stones, Aretha Franklin of The Supremes. Mijn zusje en ik vonden het altijd prachtig als we een plaatje op mochten zetten: dan moesten we extra voorzichtig zijn. Toen mijn ouders besloten om toch maar eens een CD-speler aan te schaffen, verhuisden alle LP’s, en daarmee de helden van de jaren ’60 en ’70, de huiskamer uit. Tijd voor CD’s, nieuwe helden en nieuwe muziek!

Er gingen zo’n vijftien jaar overheen voordat het weggeborgen vinyl weer het daglicht mocht aanschouwen. Mijn muzieksmaak had zich inmiddels zo ontwikkeld, dat ik interesse begon te krijgen in de muziek uit voorgenoemde decennia. Hadden wij niet ergens nog wat oude LP’s liggen? Het resultaat van een speurtocht in de berging: drie platenspelers en vijf verhuisdozen met LP’s. ‘Mag je wel hebben’, zei m’n vader. Nadat we samen één van die platenspelers hadden aangesloten, testten we hem met ‘The Best of: David Bowie’. WOW! En niet alleen vanwege Bowie. Na al die jaren zong ik de liedjes van voor tot achter mee. Dit was de muziek waar ik mee was opgegroeid. Het warme bad. De soundtrack van mijn jeugd.

Van de enorme collectie van mijn ouders bleef ik Bowie toch het meeste draaien. Mijn wens om zijn muziek ooit live te ervaren, werd groter en groter. Een aankondiging in de krant leek me te verlossen: in oktober 2003 zou hij Nederland aandoen. In ons eigen Ahoy’ nog wel. Mijn vader, de enige persoon waarvan ik me kon indenken om samen mee naar Bowie te gaan, wilde niet. De kaartjes waren zo duur, en wat nou als ie alleen maar die ‘nieuwe nummers’ speelde? Aangezien geen van mijn vrienden ooit van Mr. Bowie had gehoord, en ik niet in mijn eentje wilde gaan, ging ik maar niet. Van een recensie van het concert kregen zowel mijn pa als ik spijt als haren op ons hoofd: het moet spectaculair zijn geweest (hoe kan het ook anders?). Alle oude nummers hadden de revue gepasseerd. Typisch…

Nog geen jaar later stond Bowie in de Amsterdam ArenA. Iedereen die daar wel eens naar een concert is geweest, zal het met mij eens zijn: het geluid daar is een hel voor de oren. Om onze held te zien optreden in deze galmbak, dat zou zowel hem als ons geen recht doen. Nog steeds geen Thin White Duke dus, maar gelukkig deed hij in datzelfde jaar het Rock Werchter festival aan. Mijn droom hem ooit eens live te zien zou nu waarheid worden! Ik herinner het me nog goed, hoe zo’n 60.000 festivalgangers zich verzamelden voor het hoofdpodium. Bowie als afsluiter van het festival: het had niet mooier kunnen zijn. Het wachten duurde lang, of was dat mijn ongeduld? Het concert had toch al moeten beginnen… Ach, als iemand fashionably late mag zijn, is hij het wel. Wat maken na al die jaren die paar minuten nog uit?

Er gebeurt iets op het podium. Een mannetje roept wat door de microfoon. ‘Helaas kan David Bowie niet komen optreden vanwege opname in het ziekenhuis…’ NEEEEEEEEEEEEEEE! Het bleek voor mij de laatste mogelijkheid te zijn geweest om hem live te mogen aanschouwen (dat-ie in de toekomst nog eens gaat toeren lijkt me onwaarschijnlijk). Voor mij geen Ziggy Stardust, geen Heroes, geen China Girl, geen Ground Control en al helemaal geen Major Tom. Nooit meer.

Pa, dat je toen niet met me mee wou, vergeef ik je. Dat ik niet ben gegaan, zal ik mezelf nooit vergeven.

-Miri

de beste achttien euro die ik heb uitgegeven

'The Shins - Oh, Inverted World' staat op repeat in de keuken bij ons thuis. Ik zet hem aan bij het afwassen of koken terwijl mijn zoontje ingesnoerd in de wipstoel zit. Tussen de beperkt aantal cd's die ik deel met mijn betere helft (een muzikant notabene) zocht ik kindvriendelijke muziek, maar niks kinderachtigs. Wantdaarwordjegauwgenoeggekvan.

'Lucked Out And Found My Favorite Records

Lying In Wait At The Birmingham Mall.

The Songs That I Heard,

The Occasional Book
Were The Only Fun I Ever Took.

And I Got On With Making Myself.
The Trick Is Just Making Yourself.'

uit Know Your Onion

Ik zing alles mee omdat ik de cd al vier/vijf jaar heb. De beste achttien euro die ik heb uitgegeven, me dunkt. Vreemd genoeg start ik de cd nooit bij het begin maar bij nummer zes: New Slang. Als muziek familie heeft is New Slang het jongere broertje van The Only Living Boy In New York van Simon & Garfunkel. Alleen draagt het jongere broertje Converse Allstars in plaats van Birkenstocks.

Hoe ik The Shins ken? Niet via de soundtrack van Garden State. Ook niet via een hip festival. Ik zag jaren geleden een interview op MTV met Ashlee Simpson waarin haar gevraagd werd naar haar favoriete muziek. Ik zocht The Shins op (leedvermaak?) maar was aangenaam verrast.

Wat dit album van The Shins naar mijn bescheiden mening hun beste maakt is misschien het feit dat elk nummer kwalitatief heel sterk is. Bij hun andere cd's kom ik de tweede helft (of juist de eerste) niet door heen omdat ze daar inkakken. Na het afspelen van Oh, Inverted World denk ik na afloop: 'Was dat het?'

Yup. Dat was het.

-Steph