Jubileum

Deze zomer vier ik een heel bijzonder jubileum. Ik ga namelijk voor de tiende keer op rij naar Lowlands. Tijd om terug te blikken...

Ik moet bekennen dat ik na al die tijd de verschillende edities niet meer zo goed uit elkaar kan houden. Wanneer ik Iggy Pop en de Stooges zag, weet ik niet precies (wel dat ik Iggy's hand toen heb aangeraakt). Dat het concert van de Arctic Monkeys tegenviel, maar The Roots me heel erg verrasten, is me ook bijgebleven. Maar was dat nou in 2006? Of 2007? Was dat überhaupt wel in hetzelfde jaar?

Wat ik zeker nooit zal vergeten, is mijn allereerste Lowlands. En dan niet zo zeer om de muzikale hoogtepunten. De enige die ik toen kon overhalen om met me mee te gaan was een meisje uit mijn klas (M.). Ik kende haar eigenlijk niet zo goed, maar was al lang blij dat ze mee wilde. Stomverbaasd waren we, toen er op vrijdagochtend zowat geen plek meer was op de camping. Onze tent hebben we toen maar onder een boom opgezet. Kwam goed uit: het hele weekend was het bloedheet, maar wij stonden lekker in de schaduw.

Ons geluk keerde zich echter tegen ons tijdens het concert van The Prodigy. Het duurde zó lang voor ze opkwamen... Later bleek dat bij de Alpha tent de bliksem was ingeslagen. Toen ging het pas écht los. Donder, bliksem, regen... Na het concert zijn we teruggesneld naar ons tentje. Daar aangekomen bleek dat M. zo bang was van het weer dat ze alleen nog maar naar huis wilde. Maar... Het festival was nog niet afgelopen? En Manu Chao zou nog optreden? Het kon haar allemaal niets schelen, en terwijl ze begon in te pakken bedacht ik me dat de combinatie tent + boom + onweer misschien toch niet zo ideaal was...

Ontzettend treurig verliet ik in de stromende regen mijn 'dorp voor één weekend'. Ik troostte me met de gedachte dat ik volgend jaar weer terug zou komen. Thuis aangekomen hoorde ik dat het concert van Manu Chao het hoogtepunt van het festival was geweest. Ik heb toen een pact met mezelf gesloten, om voortaan elk jaar naar Lowlands te gaan en nooit meer op zondagavond huiswaarts te keren! Ik wil alle regen en modder trotseren voor de sfeer, de muziek, de vreemde ontmoetingen met nog vreemdere mensen...

Over iets minder dan en maand is het weer zo ver... Ik ben benieuwd wat deze editie me brengt! (En wat ik ervan zal onthouden).

- Miri

Seen Live

Mijn allerallerallereerste concert was Air. Maar daar was ik niet naar toe gegaan. Chronisch verlegen en niemand om mee te nemen waarschijnlijk. Ik had kaartjes gewonnen via de website van TMF, waarschijnlijk was de prijsvraag of ze nu Brits, Amerikaans of Frans waren, iets wat de gemiddelde TMF kijker kennelijk niet wist maar ik wel. Ik had de kaartjes gegeven aan mijn oudere zus, en destijds haar vriendje, die Air kenden via mij. Ze waren gegaan (Goh! Electro!) en hadden een leuk tijd. En ik, ik had spijt.
De volgende keer moet ik gewoon gaan, vond ik.

Het duurde nog een aantal concerten, waaronder Manu Chao, voordat ik mijn verlegenheid overwon en durfde te gaan. Het was Eels, waar ik inmiddels mee geobsedeerd was, in Paradiso, en ik had iemand om mee te nemen. De ander vond het minder leuk dan ik en ging mee om mij een plezier te doen. Het maakte mij niets uit, ik vond het zo tof, Mark Oliver Everett die in het publiek stond met een wat was het... een mondharmonica?
Vervolgens wilde ik wel naar Lowlands met mijn zussen. Daarna ging ik wel eens naar Paradiso, de Melkweg, Tivoli, P60. Toen verhuisde ik naar Rotterdam en zag ik ieder weekend de kleinere en grotere indie bandjes in Rotown.

En nu heb ik een vriend die muzikant is. Hij treedt graag op, van Middelharnis tot Berlijn. Hem live zien is best een ervaring, maar ik ben inmiddels alles van hem gewend.
'Jan heeft zijn broek uitgetrokken.'
'Oh, dat is nog niks. Dan is 'ie nog aan het opwarmen.'
Ik ging graag mee, ook toen ik nog zwanger was. Zie je het al voor je, 8 maanden zwanger tussen de zestienjarigen op een schoolfeest? Ik was de posterchild voor anticonceptie. Nu Koos geboren is treedt hij niet meer op. Hij is nu bezig met nieuwe nummers maken om straks op te kunnen treden met een nieuwe set. Het aantal acts dat we het afgelopen half jaar live hebben gezien is op een hand te tellen. Maar de eerste keer dat ik mijn vriend live zag optreden (Metropolis!) weet ik me ook nog goed te heugen.

Op mijn lijstje van artiesten die ik nog wil zien staat: Kasabian, Beck, en niet te vergeten The Strokes/Julian Casablancas. De volgorde wisselt natuurlijk wel eens. Het lijstje is stiekem veel langer, maar deze weet ik snel uit mijn hoofd op te noemen. Beck en The Strokes hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Toch? Die snap je wel? Kasabian is een bandje waar ik me vaak voor moet verontschuldigen. Er zijn vrij weinig mensen die hun muziek waarderen, tenzij er een populaire single in 'de charts' staat. Ten tijde van L.S.F. en Shoot The Runner was dit zo. Ik vind niet ALLE nummers van Kasabian goed, maar die ik goed vind vind ik gelijk geniaal. Voor mij is Kasabian een soort Black Rebel Motorcycle Club (ook live gezien), maar dan minder pretentieus.

'John was a scientist/ he was hooked on LSD', de eerste regels van Cutt Off, daar heb ik zelfs heftig over gedroomd. Fire, van het West Ryder Pauper Lunatic Asylum, is even dr. Jekyll en Mr. Hyde als ik me soms voel. En in de bijbehorende clip, zo mooi, schieten ze niet met geweren maar met gitaartjes. Zelfs de bandname is perfect. Kasabian. Hoe kom je erop...

P.S. Kasabian staat in een uitverkochte Tivoli in augustus. Ik troost me met de gedachte dat ik ze nog wel een keer te zien krijg. Hopelijk nog voordat kleine Koos naar zijn eerste concert gaat.

-Steph.