verdrietige jongetjes muziek

Ik wilde een stukje schrijven over Bryan Ferry. Vervolgens ratelde ik door over Morrissey. En toen The Cure. Joy Division kwam langs. Kasabian. Travis. Eels. Interpol. Ik herkende een patroon: ik ben fan van verdrietige jongetjes muziek. Terwijl ik dit schrijf luister ik naar 'Phrazes for the Young' van Julian Casablancas. Een verdrietig jongetje pur sang.

Verdrietige meisjes muziek bestaat voor mij niet. The Knife? El Perro Del Mar? Verder kom ik niet echt. Zijn mannen depressiever dan vrouwen? Kunnen vrouwen beter relativeren? Kunnen mannen die sfeer beter oproepen? Misschien gaat het juist om de doelgroep: vrouwen zijn (vaak) emotioneler ingesteld en kunnen dus sombere teksten goed waarderen.

Het is waar dat ik me na het luisteren van deze muziek somberder voel en hierin wat kan doordraven. Teksten als 'to die by your side would be a heavenly way to die' en 'laying on the bathroom floor, and i could try, but waking up is harder when you wanna die' moet ik eigenlijk niet horen als ik in het dagelijks leven te maken heb met afwijzing, pijn, dikke ellende... maar dat weerhoudt me er niet van het op te blijven zetten.

(Overigens, u snapt inmiddels ook wel dat ik met de term verdrietige jongetjes muziek het genre 'indie' ofwel 'independent music' bedoel. Het probleem van tegenwoordig is dat indie een vies woord is geworden. Not even going there.)

Er is een prachtige Nick Hornby quote: "People worry about kids playing with guns, and teenagers watching violent videos; we are scared that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands - literally thousands - of songs about broken hearts and rejection and pain and misery and loss. "

Stof 'Louder Than Bombs' af en pink een traantje mee.

- Steph

David Bowie I love you since I was six

Ik heb het geluk gehad te mogen opgroeien in een huis waar altijd muziek gedraaid werd. Altijd. Waren het niet de liedjes van Annie MG Schmidt, dan wel die van de Beatles, de Stones, Aretha Franklin of The Supremes. Mijn zusje en ik vonden het altijd prachtig als we een plaatje op mochten zetten: dan moesten we extra voorzichtig zijn. Toen mijn ouders besloten om toch maar eens een CD-speler aan te schaffen, verhuisden alle LP’s, en daarmee de helden van de jaren ’60 en ’70, de huiskamer uit. Tijd voor CD’s, nieuwe helden en nieuwe muziek!

Er gingen zo’n vijftien jaar overheen voordat het weggeborgen vinyl weer het daglicht mocht aanschouwen. Mijn muzieksmaak had zich inmiddels zo ontwikkeld, dat ik interesse begon te krijgen in de muziek uit voorgenoemde decennia. Hadden wij niet ergens nog wat oude LP’s liggen? Het resultaat van een speurtocht in de berging: drie platenspelers en vijf verhuisdozen met LP’s. ‘Mag je wel hebben’, zei m’n vader. Nadat we samen één van die platenspelers hadden aangesloten, testten we hem met ‘The Best of: David Bowie’. WOW! En niet alleen vanwege Bowie. Na al die jaren zong ik de liedjes van voor tot achter mee. Dit was de muziek waar ik mee was opgegroeid. Het warme bad. De soundtrack van mijn jeugd.

Van de enorme collectie van mijn ouders bleef ik Bowie toch het meeste draaien. Mijn wens om zijn muziek ooit live te ervaren, werd groter en groter. Een aankondiging in de krant leek me te verlossen: in oktober 2003 zou hij Nederland aandoen. In ons eigen Ahoy’ nog wel. Mijn vader, de enige persoon waarvan ik me kon indenken om samen mee naar Bowie te gaan, wilde niet. De kaartjes waren zo duur, en wat nou als ie alleen maar die ‘nieuwe nummers’ speelde? Aangezien geen van mijn vrienden ooit van Mr. Bowie had gehoord, en ik niet in mijn eentje wilde gaan, ging ik maar niet. Van een recensie van het concert kregen zowel mijn pa als ik spijt als haren op ons hoofd: het moet spectaculair zijn geweest (hoe kan het ook anders?). Alle oude nummers hadden de revue gepasseerd. Typisch…

Nog geen jaar later stond Bowie in de Amsterdam ArenA. Iedereen die daar wel eens naar een concert is geweest, zal het met mij eens zijn: het geluid daar is een hel voor de oren. Om onze held te zien optreden in deze galmbak, dat zou zowel hem als ons geen recht doen. Nog steeds geen Thin White Duke dus, maar gelukkig deed hij in datzelfde jaar het Rock Werchter festival aan. Mijn droom hem ooit eens live te zien zou nu waarheid worden! Ik herinner het me nog goed, hoe zo’n 60.000 festivalgangers zich verzamelden voor het hoofdpodium. Bowie als afsluiter van het festival: het had niet mooier kunnen zijn. Het wachten duurde lang, of was dat mijn ongeduld? Het concert had toch al moeten beginnen… Ach, als iemand fashionably late mag zijn, is hij het wel. Wat maken na al die jaren die paar minuten nog uit?

Er gebeurt iets op het podium. Een mannetje roept wat door de microfoon. ‘Helaas kan David Bowie niet komen optreden vanwege opname in het ziekenhuis…’ NEEEEEEEEEEEEEEE! Het bleek voor mij de laatste mogelijkheid te zijn geweest om hem live te mogen aanschouwen (dat-ie in de toekomst nog eens gaat toeren lijkt me onwaarschijnlijk). Voor mij geen Ziggy Stardust, geen Heroes, geen China Girl, geen Ground Control en al helemaal geen Major Tom. Nooit meer.

Pa, dat je toen niet met me mee wou, vergeef ik je. Dat ik niet ben gegaan, zal ik mezelf nooit vergeven.

-Miri