Ik heb het geluk gehad te mogen opgroeien in een huis waar altijd muziek gedraaid werd. Altijd. Waren het niet de liedjes van Annie MG Schmidt, dan wel die van de Beatles, de Stones, Aretha Franklin of The Supremes. Mijn zusje en ik vonden het altijd prachtig als we een plaatje op mochten zetten: dan moesten we extra voorzichtig zijn. Toen mijn ouders besloten om toch maar eens een CD-speler aan te schaffen, verhuisden alle LP’s, en daarmee de helden van de jaren ’60 en ’70, de huiskamer uit. Tijd voor CD’s, nieuwe helden en nieuwe muziek!
Er gingen zo’n vijftien jaar overheen voordat het weggeborgen vinyl weer het daglicht mocht aanschouwen. Mijn muzieksmaak had zich inmiddels zo ontwikkeld, dat ik interesse begon te krijgen in de muziek uit voorgenoemde decennia. Hadden wij niet ergens nog wat oude LP’s liggen? Het resultaat van een speurtocht in de berging: drie platenspelers en vijf verhuisdozen met LP’s. ‘Mag je wel hebben’, zei m’n vader. Nadat we samen één van die platenspelers hadden aangesloten, testten we hem met ‘The Best of: David Bowie’. WOW! En niet alleen vanwege Bowie. Na al die jaren zong ik de liedjes van voor tot achter mee. Dit was de muziek waar ik mee was opgegroeid. Het warme bad. De soundtrack van mijn jeugd.
Van de enorme collectie van mijn ouders bleef ik Bowie toch het meeste draaien. Mijn wens om zijn muziek ooit live te ervaren, werd groter en groter. Een aankondiging in de krant leek me te verlossen: in oktober 2003 zou hij Nederland aandoen. In ons eigen Ahoy’ nog wel. Mijn vader, de enige persoon waarvan ik me kon indenken om samen mee naar Bowie te gaan, wilde niet. De kaartjes waren zo duur, en wat nou als ie alleen maar die ‘nieuwe nummers’ speelde? Aangezien geen van mijn vrienden ooit van Mr. Bowie had gehoord, en ik niet in mijn eentje wilde gaan, ging ik maar niet. Van een recensie van het concert kregen zowel mijn pa als ik spijt als haren op ons hoofd: het moet spectaculair zijn geweest (hoe kan het ook anders?). Alle oude nummers hadden de revue gepasseerd. Typisch…
Nog geen jaar later stond Bowie in de Amsterdam ArenA. Iedereen die daar wel eens naar een concert is geweest, zal het met mij eens zijn: het geluid daar is een hel voor de oren. Om onze held te zien optreden in deze galmbak, dat zou zowel hem als ons geen recht doen. Nog steeds geen Thin White Duke dus, maar gelukkig deed hij in datzelfde jaar het Rock Werchter festival aan. Mijn droom hem ooit eens live te zien zou nu waarheid worden! Ik herinner het me nog goed, hoe zo’n 60.000 festivalgangers zich verzamelden voor het hoofdpodium. Bowie als afsluiter van het festival: het had niet mooier kunnen zijn. Het wachten duurde lang, of was dat mijn ongeduld? Het concert had toch al moeten beginnen… Ach, als iemand fashionably late mag zijn, is hij het wel. Wat maken na al die jaren die paar minuten nog uit?
Er gebeurt iets op het podium. Een mannetje roept wat door de microfoon. ‘Helaas kan David Bowie niet komen optreden vanwege opname in het ziekenhuis…’ NEEEEEEEEEEEEEEE! Het bleek voor mij de laatste mogelijkheid te zijn geweest om hem live te mogen aanschouwen (dat-ie in de toekomst nog eens gaat toeren lijkt me onwaarschijnlijk). Voor mij geen Ziggy Stardust, geen Heroes, geen China Girl, geen Ground Control en al helemaal geen Major Tom. Nooit meer.
Pa, dat je toen niet met me mee wou, vergeef ik je. Dat ik niet ben gegaan, zal ik mezelf nooit vergeven.
-Miri
Geen opmerkingen:
Een reactie posten