Ik wilde een stukje schrijven over Bryan Ferry. Vervolgens ratelde ik door over Morrissey. En toen The Cure. Joy Division kwam langs. Kasabian. Travis. Eels. Interpol. Ik herkende een patroon: ik ben fan van verdrietige jongetjes muziek. Terwijl ik dit schrijf luister ik naar 'Phrazes for the Young' van Julian Casablancas. Een verdrietig jongetje pur sang.Verdrietige meisjes muziek bestaat voor mij niet. The Knife? El Perro Del Mar? Verder kom ik niet echt. Zijn mannen depressiever dan vrouwen? Kunnen vrouwen beter relativeren? Kunnen mannen die sfeer beter oproepen? Misschien gaat het juist om de doelgroep: vrouwen zijn (vaak) emotioneler ingesteld en kunnen dus sombere teksten goed waarderen.
Het is waar dat ik me na het luisteren van deze muziek somberder voel en hierin wat kan doordraven. Teksten als 'to die by your side would be a heavenly way to die' en 'laying on the bathroom floor, and i could try, but waking up is harder when you wanna die' moet ik eigenlijk niet horen als ik in het dagelijks leven te maken heb met afwijzing, pijn, dikke ellende... maar dat weerhoudt me er niet van het op te blijven zetten.
(Overigens, u snapt inmiddels ook wel dat ik met de term verdrietige jongetjes muziek het genre 'indie' ofwel 'independent music' bedoel. Het probleem van tegenwoordig is dat indie een vies woord is geworden. Not even going there.)
Er is een prachtige Nick Hornby quote: "People worry about kids playing with guns, and teenagers watching violent videos; we are scared that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands - literally thousands - of songs about broken hearts and rejection and pain and misery and loss. "
Stof 'Louder Than Bombs' af en pink een traantje mee.
- Steph
Geen opmerkingen:
Een reactie posten